حجامت یکی از روش‌های قدیمی در حوزه اعمال یداوی طب سنتی است که در تمدن‌های مختلف، از جمله طب ایرانی، یونانی، اسلامی و چینی سابقه طولانی دارد. در طب سنتی ایرانی، حجامت به عنوان یکی از روش‌های پاکسازی و اصلاح برخی اختلالات مزاجی مطرح شده و در منابعی مانند آثار پزشکان قدیم مورد توجه قرار گرفته است. این روش شامل ایجاد مکش بر روی پوست و در برخی انواع آن ایجاد خراش‌های سطحی برای خروج مقدار محدودی خون است.

امروزه حجامت در گروه روش‌های طب مکمل و سنتی مورد بررسی علمی قرار گرفته است. برخی مطالعات، اثرات احتمالی آن را در زمینه‌هایی مانند کاهش برخی دردهای عضلانی و اسکلتی بررسی کرده‌اند، اما همچنان نیاز به پژوهش‌های دقیق‌تر برای تعیین میزان اثربخشی آن در بیماری‌های مختلف وجود دارد.

بادکش یکی از روش‌های قدیمی در حوزه اعمال یداوی و درمان‌های دستی در طب سنتی است که در تمدن‌های مختلف از جمله ایران، چین، مصر و یونان سابقه تاریخی دارد. در طب سنتی ایرانی، بادکش به عنوان یکی از روش‌های کمک‌کننده برای اصلاح برخی اختلالات عملکردی بدن، افزایش جریان خون موضعی و تعدیل شرایط بافتی مورد توجه قرار گرفته است.

در این روش، با ایجاد فشار منفی درون لیوان‌های مخصوص، پوست و بافت‌های زیرین به سمت بالا کشیده می‌شوند. این فرآیند می‌تواند موجب تحریک پوست، افزایش خون‌رسانی موضعی و ایجاد پاسخ‌های فیزیولوژیک در بدن شود.

امروزه بادکش در حوزه طب مکمل مورد بررسی علمی قرار گرفته است. برخی مطالعات، به‌ویژه در زمینه دردهای عضلانی و اسکلتی، اثرات احتمالی آن را بررسی کرده‌اند؛ با این حال، کیفیت شواهد برای بسیاری از کاربردهای مطرح‌شده متفاوت است و همچنان به پژوهش‌های دقیق‌تر نیاز وجود دارد.

زالو درمانی یا هیرودوتراپی (Hirudotherapy) یکی از روش‌های قدیمی در طب سنتی است که سابقه استفاده آن به تمدن‌های باستانی بازمی‌گردد. در طب سنتی ایرانی، زالو درمانی به عنوان یکی از روش‌های اعمال یداوی و نوعی خون‌گیری موضعی شناخته می‌شود که با هدف اصلاح برخی اختلالات بدن، تعدیل شرایط مزاجی و بهبود برخی مشکلات موضعی مورد استفاده قرار می‌گرفته است.

زالوی طبی با اتصال به پوست و مکیدن مقدار مشخصی خون، ترکیبات فعال موجود در بزاق خود را وارد بافت می‌کند. برخی از این ترکیبات مانند هیرودین دارای اثر ضدانعقادی هستند و می‌توانند بر فرآیندهای انعقادی و گردش خون اثر بگذارند. در پزشکی نوین نیز زالو درمانی، به‌ویژه در برخی کاربردهای جراحی ترمیمی و مشکلات مرتبط با احتقان وریدی، مورد استفاده قرار گرفته و در حوزه‌های دیگر نیز در حال بررسی علمی است.

تنظیم ناف یا آنچه در برخی فرهنگ‌های درمانی با عنوان «جا انداختن ناف» شناخته می‌شود، یکی از روش‌های سنتی و بومی است که در بعضی مناطق برای رفع برخی ناراحتی‌های عمومی بدن مورد استفاده قرار گرفته است. در این دیدگاه، ناف به عنوان یکی از نقاط مهم ارتباطی بدن در دوران جنینی و پس از تولد مورد توجه قرار می‌گیرد.

در طب سنتی ایرانی، ناف از نظر آناتومیک به عنوان محل اتصال بند ناف در دوران جنینی شناخته می‌شود و در برخی روش‌های سنتی، توجه به وضعیت شکم، گوارش، حرکات بدن و تعادل عمومی بدن اهمیت داشته است. با این حال، مفهوم «جابجایی ناف» یا «افتادگی ناف» به شکل رایج در درمان‌های مردمی، در منابع پزشکی نوین تعریف استانداردی ندارد و بسیاری از ادعاهای مرتبط با آن نیازمند بررسی علمی بیشتر هستند.